کایا ...

مدت هاست از نوشتن اجتناب کرده ام ... مدت هاست ب این گوشه امن سر نزده ام و امروز بعد از ماه ها دوری از صدف تنهایی بیرون خزیده ام .دیدن فیلم where the crawds sing را ب پایان رسانده ام و بعد از ماه ها سکوت حرفی برای نوشتن پیدا کرده ام. نمی دانم در کدام سریال یا کدام کتاب خواندم و یا شنیدم ک فیلم خوب و یا کتاب خوبی چیزی ست ک در ان بخشی از زندگی خودت را ببینی ...

1... دختر مرداب... مرا در عمق پر درد خویش فرو برد... مرا از این سکوت طولانی بیرون جست و دوباره ب سخن اورد... ک انچه ب تنهایی در حال تجربه ان هستم تنها تجربه من نیست... کایا دخترک تنها را با تمام وجود درک کردم و خدا را سپاسگزارم ک در این برهه دردناک زندگی ام این فیم را اتفاقی سر راهم قرار داد...

چیزهای تازه دیگری هم رخ داده است... چای خوری عصر ان مکان مقدس... ان پسرک نورانی مهربان ک در دیدار اول برایم هزاران سال اشنا امد... سفر تنهایی ام ب شمال... و غیره و غیره ...

گوشه ی دنج من بار دیگر ب تو پناه اوردم ...